مقالات هنری

مقالات هنری

مقالات هنری در این بخش به شکل کاملا تخصصی برای استفاده آزاد همه هنرجویان تهیه و تدوین گردیده است، لازم به ذکر است که کلیه حقوق مادی و معنوی متعلق به اسپرودیزاین می باشد و انتشار همه مطالب از این سایت با ذکر منبع بلامانع است

علی ساسانی نژاد در سمپوزیوم بین المللی طراحی صحنه و لباس

علی ساسانی نژاد در سمپوزیوم بین المللی طراحی صحنه و لباس

طراحی صحنه - 1397/12/05

بخش های اصلی سخنرانی

  • مراکز دانشگاهی
  • سالن های اجرا
  • تئاتر ماندگار فرا تر از تئاتر معلول
  • هنرمندان طراح و سازمانهای دولتی

 

 

مراکز دانشگاهی

 با یک مثال ساده آغاز می کنم...امروز اگر از دانشجویان سال آخر طراحی صحنه بپرسید که اگر دوباره حق انتخاب داشته باشید باز این رشته دانشگاهی را ادامه میدهید ، بی شک غالب بر 90 درصد از رشته خود احساس نارضایتی میکنند و چرا؟

 قطعا جواب بسیاری از دوستان این است که میگویند دانشگاه تنها مکانیست برای نشان دادن مسیر و البته ارتباطاتی که دانشگاه خود مستقیم دخالتی ندارد ودقیقا مشکل از جایی آغاز می شود که دانشجو اتفاق متفاوت تری را پرس جو می کند و چیز دیگری را می خواهد چون راهی غیر از دانشگاه پیدا نمی کند.

اتفاقی که دیگر در همه دانشگاه های متوسط دنیا نیز مرسوم است، رفتارهایی مانند جابجایی دانشجودر دوره های ترمیک برای ایجاد روابط وآشنایی با تجربه های جدید اجرایی، ایجاد گروههای طراحی دانشجویی و همکاری این گروه ها با تیم های حرفه ای مانند دانشگاه VJS  و یا stage views entertainment که در سالهای 2010 تا 2015 جوایز معتبر طراحی صحنه دریافت کرده اند و با گروه های معتبری همکاری داشته اند. 

تقریبا می توان گفت که بزرگترین دردسر گروههای طراحی کارگاه های دکور سازیشان است که معمولا  بسیار دور و خارج از شهرمیباشند با اجاره های سنگین و نیروی اجرایی غیر متخصص و آموزش ندیده در جهت  طراحی صحنه ، کارگاههایی که بزرگترین مزیت دانشگاه ها می باشند همراه با نیروی متخصص. حالا میشود جور دیگر به این کارگاه ها و دانشجویانش نگاه کرد.... گروه طراحان دانشگاه هنر و معماری – گروه طراحان دانشگاه تهران و ....

حالا فکر می کنیم که دانشگاه ها هر کدام یک تیم طراحی  دارند ، جیزی مانند تیم های دانشگاههای فنی اما مشکل اینجاست که دانشگاه ها گروه مدرسین آکادمیک را در دانشگاه جمع کرده با مدرک دکترا و فوق لیسانس که بی شک معمولا تنها مدرک لیسانس آنها مرتبط است .... حالا یک سوال میپرسم چند درصد از اساتید ما توانستند همزمان هم در محیط آکادمیک کار مطالعاتی انجام بدهند و هم در محیط کارگاهی رشد کنند و دوره ببینند و با تکنیکها و مواد مختلف آشنا شوند که فکر میکنم تعداد آنها به تعداد انگشتان دستها نرسد. بر میگردم به همان گروه های طراحی که در دانشگاه تشکیل دادیم که من اسم آنها را هنرمندان یونولیت و لته نام گذاری می کنم ، به این دلیل که آنها تنها تئوریسین هایی هستند که بزرگترین هنرشون درست کردن دیوار و برش یونولیت و پاپیه ماشه در صحنه نمایش است و همه در یک مکتب و شیوه مشترک پرورش یافته اند...برای اینکه ما دردروس کارگاهی اساتید تجربی قرار ندادیم که به دانشجویان استفاده از مواد شیمیایی را آموزش دهد برای پتینه کاری ، غالب گیری کردن و معرفی مواد و یا مدرس حجم سازو ماکت ساز قدرتمند ، چیزی که در همه دانشگاه های معتبر معمول است ، کنار هم قرار دادن مدرس آکادمیک در کنار استاد اجرایی.

با این چیدمان آموزشی حالا هنرجویانی خواهیم داشت که با استعدادهای متفاوت تخصصهای متفاوتی دارند و خود را در آن تخصص قدرتمند می سازند و می دانند که قرار نیست همه آنها طراح شوند  و این خانواده اعضای مختلف نیاز دارد ،یک گروه طراحی قدرتمند با تخصص های مختلف  ، از اپراتور برنامه کامپیوتری گرفته تا نقاش و مجسمه ساز و... 

در قسمت انتهایی این بخش اضافه میکنم که هنرجویان طراحی صحنه فقط سال آخر دانشگاه وارد کارگاه دکور می شوند در صورتی که از ابتدا باید در این فضا قرار گرفته تا بتوانند خود ومسیر هنرشان را با اتود کردن فرم های اجرایی و شیوه های اجرایی مختلف یافت کنند زیر نظرمدرس هم سلیقه خود نه اینکه در ترم آخر تازه متوجه تفاوت متریالها شوند و آموزش کار کردن با ابزاررا ببینند.

 

 

سالن های اجرا

 

فکر میکنم امروزه بزرگترین دردسر طراحان صحنه سالن های نمایش باشد ، مخصوصا سالن هایی که از نوع انعطاف پذیر و جعبه سیاه هستند...تقریبا بدترین شوخی که می توان با یک طراح صحنه کرد دقیقا این جمله است که صحنه پرتابل طراحی کن در یک سالن انعطاف پذیر...سالن 3 اجراست...مگر نه اینکهمهمترین کار طراح صحنه بوجود آوردن بهترین میزانسن برای کارگردان است ...مگر نه اینکه ما به یک سالن انعطاف پذیر رفتیم که رفتارها و حرکات متنوع درنمایش ایجاد کنیم و مگر نه اینکه سالن های جعبه سیاه جایی برای پنهان کردن دکور ندارند و مگر نه اینکه طراحی صحنه همان معماری صحنه است ونه چیدمان آکساسوار والبته که شهر بدون معماری شهری سردرگم و بی مسیروحرکت است...

در این سالنهای جعبه سیاه 2 -3 اجرا، فقط میشود دیوارهای بدون عمق احمقانه قرار دادکه نبودشان بهتر از بودشان است و اگر دکوری هم طراحی شود که بتوان آنرا اسمبل کرد در زمانهای قشرده بین 2 اجرا چیزی جز استرس و بهم ریختگی برای گروههای اجرایی نخواهد داشت.

البته نمی شود شرایط سالن های خصوصی رانادیده گرفت که مجبورند تمامی هزینه های خود را بتنهایی بدست آورند بدون حمایتهای های دولتی.

 

تئاتر ماندگار فرا تر از تئاتر معلول

 

امروزهنر نمایش ما نه هنری ماندگار  بلکه هنری معلول و نا تمام است. نمایشهایی که بعد از یک یا دوماه چیزی جز یک پوستر یا یک خبر در نت نخواهند بود ویا یک فیلم در هارد کارگردان که چند سال یک بار قسمتهایی از آن دیده میشود وچه سریع به پایان عمرشان می رسند ،با نابودی تمامی دکور ها و لباسهای کم هزینه و پر هزینه. می بینید با یک آمار ساده  می توان فهمید چه بودجه ای را خودمان در این فضای بی پول هنری داریم نابود می کنیم.

نکته دوم این داستان که باید گفته شود ،حضور هنرهای تجسمی در سینما و تئاتر به شکل کپی های بی ارزش است که از راحت ترین راه بدست طراح می رسد و فقط نام دکور به خود می گیرند ، بدون هیچ شناسنامه ای وبی شک ارزش فردی خود را از دست می دهند که آنها هم سرانجامی جز نابودی ندارند و نخواهند داشت.

نکته ای دیگر- این چند روز زندگی هم در  تئاترمعمولا مختص به گروه ها ، افراد و هنرمندان همجنس خود می باشد ....طرفداران هنر های نمایشی ، که غالب آنها هم طرفداران نمایش های آزاد وتا حدودی نمایشهای رئالیستی هستند که دکورهای جذابی نخواهند داشت به این دلیل که ما  بهترین حالت این دکور ها رادر معمای و معماری داخلی میبینیم و این گونه نمایشها در زمینه طراحی صحنه حرفی برای گفتن نخواهند داشت

در جمعبندی این بخش به این فکر میرسم که چه مقدار هزینه برای چند روز و برای چه تعداد تماشاگر صورت می گیرد ، ایا منطق این اعداد درست است؟

میپرسم :

آیا میشود که طراحان و طراحی صحنه ما به سمتی برود که قسمتی از این دکورها به عنوان یک یاد بود و یک مفهوم هنری ماندگار شود؟

آیا میشود که متریالی در ساخت بکار رود که با همان حدود هزینه به عنوان قطعه ای از یک اثر هنری در یک معماری داخلی و یا زیبا سازی شهری استفاده شود با نام تمامی عوامل؟

آیا شهرداری ها و دیگر ارگانها نمیتوانند  قسمتی از نیازهای زیبا سازی خود را از این طریق با هزینه کمتر بدست آورند؟

آیا این بازگشت قسمتی از هزینه نیست و نمیتواند فروش سازه ها تخفیفی باشد در جهت ارزان کردن بهای بلیط اجراها؟

آیا این تبلیغی برای  تئاتر حرفه ای وهنرمندانشان نیست ویا ایجاد سوال در ذهن بیننده شهری که در این سالنها چه خبر است و چه اتفاقی دارد می افتد؟

 

 

هنرمندان طراح و سازمانهای دولتی

 

معمولا طراحان صحنه دوستان تئاتریشان را بیشتردیگرعوامل نمایش تشکیل می دهند تا همکاران خودشان و رابطه کمتری با هم شغلان خود دارند ، به این خاطر که کمتر موقعیت همکاری برایشان بدست می آید... بر میگردم به همان نیازهای مشترک که برای کیفیت کارمان همه نیاز داریم...اگر یک نگاه به کشورهای اروپایی بندازیم متوجه میشویم که بسیاری از ساختمانهای قدیمی و سوله ها که بعد از جنگ جهانی و یا در شرایط دیگر بیکار مانده اند ، کاملا بصورت رایگان در اختیار این هنرمندان به صورت گروهی قرار گرفته اند که خود آنجا را تجهیز کرده و بی دردسر به خلق آثار خود میپردازند..100 هاساختمانی که در تهران ما بیکارو گاهی به رنگ قرمز درآمده اند که میتوانند در این مسیر و بی هیچ هزینه ای به یاری گروه های هنری آمده و استفاده مفید و نگهداری بهتری از آنها انجام شود که شاید در آینده هر کدام از اینها موزه و گالری جذاب برای دیدن عموم هم شود.

این بخش میتواند چشم اندازی روشن برای طراحان صحنه ایجاد کند و باراه اندازی چنین کارگاههایی با پیگیری و همکاری گروهی دیگر دردسری برای هزینه ،هماهنگی ودیگر مشکلات اجرایی که تاثیر مستقیم دارد بر کیفیت اجرا نباشد.


علی ساسانی نژاد
علی ساسانی نژاد
علی ساسانی نژاد، متولد سال 1361(تهران) ، مدرس دانشگاه هنر و دانشگاه هنر و معماری در بخش طراحی صحنه- مجسمه ساز ،طراح ،معمار و دارای مدرک تحصیلی فوق لیسانس از دانشگاه معتبر MIT هند در رشته های هنری تئاتر و رسانه است. وی در سال های اخیر کارگردانی و طراحی صحنه چندین کار نمایشی را به عهده داشته است.

برچسب ها :


شاید به موارد زیر نیز علاقه مند باشید :)


معرفی سبک سوپره‌ماتیسم

97/12/05

معرفی سبک سوپره‌ماتیسم
ادامه مطلب
هنرمندان چک

97/12/05

هنرمندان چک
ادامه مطلب

هیچ نظری برای این مطلب ثبت نشده، شما اولین نفر باشید

نظر شما درباره این پست

 
   
 

تئاتر اجازه دارم جیغ بکشم جدیدترین پروژه گروه اسپرودیزاین از 6 فروردین 1398 به روی صحنه خواهد رفت

تهران بهار شمالی,
تقاطع ایثار و جوادنیا پلاک 40